Un ejército de gente balbuceando su verdad, de cosas estancadas que quedaron por hablar.

lunes, 31 de agosto de 2009

Fue ese tequila, dan ganas de llorar, dan ganas de llorar por ti, por ti...
Tengo ganas de no tener ganas
De comprarme un boleto de regreso al ayer
Y entre tanto que tengo
No encuentro razón suficiente para olvidarme de ti.
Me niego a aceptar el hecho de que ya no valga la pena seguir creyendo que en algún momento vamos a estar juntos. Es inevitable mirarte y sentir que por algún motivo todavia estoy acá. No parece agotarse el vino de tu copa, no parece que en algún momento de la noche hubiera estado vacía. Puedo fingir que no siento nada cuando mi piel se agrieta y la carne al descubierto comienza a arder. Puedo tapar mis oídos, pero de verdad quiero escucharte. Quiero sentir como al susurrar en mis oídos, lentamente el aire que sale de tu boca acompañando tus palabras acaricia uno a uno de mis cabellos. Prefiero verte entregándole tu vida, a sacarte de la mía para siempre. Prefiero ver como acercas tus labios a los suyos y cumplís mi sueño, a convencerme de que es inútil seguir peleando por vos. Puedo tener muchas facetas, tengo millones de historias, pero, con vos no puedo ser nadie más que yo. Puedo sonreir mientras veo que la abrazas con fuerza, pero sólo yo sé cuánto es lo que anhelo que me dediques un abrazo así en este momento. Más que nada en este momento. Puedo sentirme despreciable al fingir que estoy bien, mientras por dentro me siento sola, pero nunca es suficiente si se trata de vos. Podría haber ahorrado una vida de tristezas y de incoherencias si desde un principio te hubiera ignorado, sino te hubiera conocido. No, no. Las cosas nunca hubieran salido mejor, nunca es suficiente si se trata de tenerte, nunca es suficiente si se trata de vos.
No llores más,
que la noche es larga.

Ya no duele el frío
que te trajo hasta acá.

Adentro llueve y parece
que nunca va a parar,

y va a parar.
Cantando a pesar de las llamas.
Gritando con todas las ganas.

sábado, 29 de agosto de 2009


Si, miré en un cajón, pero no había nada. Si, me quise esconder en medio de la nada. Si ya nadie me busca, si ya nadie me encuentra. Si se acaba el camino me daré media vuelta, si no hay pan para hoy Dios dirá mañana, si no encuentro fronteras pero si aduanas. Si se marchó la suerte en la última jugada será que no llevaba las mejores cartas. Y qué pasa algún día no podamos mirarnos y quizás algún día te parezca un extraño. Y si todo se vuelve extraño echarse atrás no sería tan raro y si todo se vuelve extraño y si todo se vuelve extraño, mejor le iría a cada cual por su lado y si todo se vuelve extraño. Si contigo voy bien pero sin ti mejor, aunque suelo quedarme con la peor opción, si los días no pasan y las horas me matan al no saber qué hacer, lo llaman esperanza. Si no veo el miedo pero siento sus garras, si tengo la intención pero no las palabras, si la luna es mi sol, mi sonrisa una tregua y el amor una excusa para escribir novelas.
Y que pasa cuando no tenes a nadie a quien regalarle la estrella que cada noche intercambias con el cielo? Y que pasa si tu corazón se resigna y derrocha un poco de vida cada día? Que pasa con los ojos que ven tu caída? Con el mundo que gira y gira? Que pasa con vos? En que momento te fugaste para redimir las impurezas? Acaso ya no hay horas para despertar? Amaneceres que protagonizar? No hay verdades para gastar?

viernes, 28 de agosto de 2009

Quizá no sea el vino, quizá no sea el postre, quizá no sea, no sea nada. Pero hay tanta belleza tirada en la mesa, desnuda toda rebalsada.
Apurás el vaso, vas perdiendo el paso y en la mesa ya no hay nada. Borracha hasta la puerta, cerraste y quedó abierta y puedo escuchar tu llamada.
Tan solo!
Servida ya tu boca, tan dulce hasta tu boca, tan dulce con un blues amargo. Un vaso rueda al piso, lento cae al piso, lento y muere en mil pedazos. No quiero dejar que se vean, tus ojos se vean, tan, tan, tan tristes. Habrá sido el destino o ese vaso de vino que dijiste: Tan solo!
Salta la cuerda, se enreda y cae de boca...

Somos complices los dos, al menos sé que huyo porque amo. Necesito distención, estar así despierto es un delirio de condenados. Con efecto no es igual, yo siempre tomaré el desvío. Tus ojos nunca mentirán, pero ese ruido blanco es una alarma en mis oídos.
No seas tan cruel, no busques mas pretextos. No seas tan cruel, siempre seremos profugos los dos.
No tenemos donde ir, somos como una área desvastada. Carreteras sin sentido, religiones sin motivo, ¿Cómo podremos sobrevivir?
No seas tan cruel, no busques mas pretextos. No seas tan cruel, siempre seremos profugos los dos.
Todos nos vemos buscando bien o mal
Una salida en el cielo
Adentro llueve y parece que nunca va a parar
Y va a parar.

Una sonrisa se ve reflejada en un papel
Y se te empañan los ojos
Con esas caras diciendo que todo va a estar bien
Y va a estar bien.

Cantando a pesar de las llamas.

No quiero quedarme sentado,
No quiero volver a tu lado
Creo me gusta así.
Ya paso el tiempo y espero saber por que
Estando tan lejos no te quiero ver.

Cantando a pesar de las llamas.
Gritando con todas las ganas.


No llores más, que la noche es larga
Ya no duele el frío que te trajo hasta acá
Ya no existe acá
No existe el frío que te trajo.

Adiós, se dijeron adiós
el tiempo es exacto, pero su amor no
y hoy se encuentran en todo

jueves, 27 de agosto de 2009

LLama no importa la hora que yo estoy aquí entre las cuatro paredes de mi habitacion, y es importante al menos decirte que esto de tu ausencia duele y no sabes cuanto.
Ven aparece, tan solo comunicate, es demasiado aburrido no estar a tu lado.
Ven que mi alma no quiere dejarte ir, que los minutos me asechan aqui todo es gris y al rededor todo es miedo y desesperanza. Ven que nunca imaginaba como era estar sola, que no es nada facil cuando te derrotan, que nose que hacer y aqui no queda nada de nada.
No me enseñaste como estar sin tí, y que le digo yo a este corazon si tu te has ido y todo lo perdí. Por donde empiezo si todo acabo? no me enseñaste como estar sin tí, como olvidarte sin nunca aprendi.
LLama y devuelveme todo lo que un dia fui, esta locura de verte se vuelve obsecion, cuando me invaden estos días tristes siempre recuerdo mi vida yo como te amo.
Ven que mi cuerpo la pasa extrañandote, que mis sentidos se encuentran fuera de control, es demasiado aburrido no estar a tu lado.
No me enseñaste como estar sin tí y que le digo yo a este corazon.
¿Por donde empiezo si todo acabó?..
Y amarte y odiarte y buscarte y perderte, encontrarte y volverte a buscar. Creo que ya es demasiado volver a empezar.
Sé muy bien que aposté todas mis fichas en vos, y esas noches que las dejé partir, vicios de mi corazón, pero no creas demás, no estoy muriendo por tí, no esperes eso de mí .
Obsesionada con verte, se enrrojecieron mis ojos, se marchitaba mi mente.

miércoles, 26 de agosto de 2009

Por las noches la soledad d e s e s p e r a-

martes, 25 de agosto de 2009

lunes, 24 de agosto de 2009


Déjame decir que te amo, no como lo dicen tantas, no por presumir de poeta consiente estoy que no soy tu meta. Solo quiero que sepas que te amo. Déjame decir que te amo, es mi corazón quien te habla, no estoy inventando un cuento ni te ofrezco todo el firmamento. Solo quiero que sepas que te amo. Déjame creer por un instante que yo soy tu dueña, aunque sufriré cuando despierte y todo sea un sueño. Déjame acortar la distancia, desahogar mis ansias. Déjame ser algo valiente, y besarte de repente. Déjame gritar lo que siento, te lo juro no miento. Déjame darle vida a mi sueño, aunque no sea tu dueña. Déjame decir que te amo, ahora que ya estamos solos, quita esa cara de miedo soy capaz de controlar mi fuego solo quiero que sepas que te amo. Déjame decir que te amo, después yo podré marcharme, no quiero comprometerte sé muy bien que no puedo tenerte solo quiero que entiendas que te amo.
Traté de que el corazón no me diera explicación para
no derramar lagrimas en tu honor.
Entiendo que no tendré lo que más quiero, ése minuto más.
Hoy te intento contar que todo va bien aunque no te lo creas aunque a estas alturas un ultimo esfuerzo no valga la pena.

domingo, 23 de agosto de 2009

Sabíamos no decirnos nada, conservando en  apariencia,
una amistad consolidada.Sabíamos no exigirnos mucho.
Hola. ¿Qué hacés?, convidame un pucho, que me tenés
abandonada. Vos con tu mochila a cuestas , yo con la
excusa perfecta,para charlar de pavadas.
Nos hizo un guiño
san martin un poco de humo en el medio, y enloquecieron
las miradas.
Quiso el destino que esa noche hiciera frío,y
que el ruido de los coches me hic
iera hablarte al oído. Y
si el diablo se contenta con que dudeun instante. Vos y yo
nuestras miserias y esta noche por delante amor.¿Quién
sabe?
Unumbral perdido,y aquel pio medio vacío, como
único testigo. Bridamos por el olvido,y el espíritu del vino,se
fue haciendo nuestro amigo.Con el corazón en llanta, nada
mejor que tu lengua, abrigando mi garganta.

La verdad, queria que me miraras y que a través del rio de gente adivinaras que era para ti, que a traves de todo me reconocieras. La verdad, queria que detuvieras todo lo demás por algo que viste igual que yo, al verte supe que algo en tu mirada me estaba llamando. Ven te voy a mostrar porque la vida nos puso en el mismo camino, ven te voy a mostrar porque estoy convencida que eres mio. Convencida que soy la mujer para ti, no me dejes ir. La verdad, yo no buscaba nada pero te encontré, creía haber visto todo pero juro que al verte supe que algo en mi siempre te estuvo esperando. Soy para ti, lo se, lo supe desde la primera vez. Quedate conmigo y dime, ¿Cómo te puedo hacer feliz?
Fui un juguete más en tu estantería, de esos que te divierten cuando estás aburrido. Me presté a ser victima de tu entretenimiento, te divertiste bastante, te reiste, hasta te burlaste. ¿Creiste que la vida entera te iba a bancar? Ya de tus estupideces no quiero más. Un "te quiero" no me alcanza para respirar,ni tampoco besos para ser tuya, ya está. No me busques más, lo que querés no te lo puedo dar,vivir a tus pies solo me hace rebajarme mas, yo sé, esto no te va a importar, pero sé , quealgún dia me vas a buscar, cuando no encuentres en otra lo que yo te supe dar, y ¿Sabés qué? yo ya no voy a estar. Tus sobras ya no me llenan. Prefiero andar vacia que con basura y sequía, buscate otro perro, yo ya encontraré otro dueño.
Yo queria cambiar el mundo pero el mundo es como es,
cuantas ganas de escarbar dentro de tu alma.
yo queria tenerte solo, y que fueras para siempre mio.
yo queria, si queria.
Tantos momentos que se extrañan hoy,
tu olor, tu risa y tu alegria.
las cosas pasan y asi es el amor,
mas no lo entiendo, no lo acepto, no.
Yo queria parar el tiempo con tus ojos viendome,
con las ganas de quedarme asi abrazandote.
y parar aquel momento cada vez que tu te ibas.
Como duele gastar el instante en el que tu ya no estas
como cuesta luchar, con las cosas que no vuelven mas

sábado, 22 de agosto de 2009

Dicen que soy un libro sin argumento. Que no se si vengo o voy. Que me pierdo entre mis sueños. Dicen que soy una chica normal. Con pequeñas manías que hacen desesperar. Que no se bien dónde esta el bien y el mal dónde esta mi lugar. Y esta soy yo. A sustada y decidida. Una especie en extinción tan real como la vida. Y esta soy yo. Ahora llega mi momento no pienso renunciar, no quiero perder el tiempo. Y esta soy yo.

Algunos tristemente enamorados,
pagando todavía el precio del amor.
19 cigarros en fila.
Dicen que es mala la nicotina,
pero es peor la soledad.
Una parte de mi,
una parte de mi dice:
¡Stop! Fuiste muy lejos,
no puedo contenerlo.
Trato de resistir,
trato de resistir
y al final,
no es un problema.

Que placer ésta pena.
Llama no importa la hora que yo e s t o y a q u í
entre las cuatro paredes de mi habitación
y es importante al menos decirte
que esto de tu ausencia duele, y no sabes cuanto
Ven aparece tan sólo comunícate

jueves, 20 de agosto de 2009

Un pasado y un nunca más aprietan mi garganta y no me dejan entender que no hay mas de vos para mi. De eso me queda lo bueno... (rec uer do s)
No es que ya no te espere, es que se que no vas a venir.
Quiero decirte que mi cabeza está llena de cosas que contarte. Pero cuando estás aca es como si todas esas palabras se escabulleran.
Cuando estoy junto a ti los juegos empiezan a hartarme.
Pero está bien, quizá te seduzca la próxima vez.

Pero si parezco poco amable es por mi culpa, no es mi mente la que confunde las cosas.
Quiero decirte que estoy confundida y no sé porqué.


La luna se escapó, se ha llevado los recuerdos. El río se lo llevó, sólo quedan los reflejos. A veces me quedo aquí, soñando y sin dormir, esperando la señal. Por eso, no vuelvas nunca más, ya no vuelvas nunca más. Busca un lugar que sea lejos de aquí, lejos de mi. No vuelvas nunca más, porque se me torna dificil verte y verte, sin poder decirte nada. El dolor tiene otro color, se ha teñido en mi el fracaso. El día terminó pero el tiempo no ha pasado. Corriendo sin descansar, no quiero mirar atrás, fugitiva sin ciudad. Por eso, no vuelvas nunca más, ya no vuelvas nunca más. Sinceramente me matas, intenta busca un lugar que sea lejos y no vuelvas nunca más. Tu puerta se cerró, no he dejado nada dentro, tan sólo mi estúpido corazón atrapado sin remedio. Y sigo sentada aquí, soñando y sin dormir, esperando la señal. Pero se que eso no sucederá, y no puedo esperar, por eso no vuelvas nunca más, ya no vuelvas nunca más, busca un lugar que sea lejos. No vuelvas nunca más, no vuelvas nunca más, no vuelvas nunca más, nunca más.
Nunca pensé que doliera el amor así, cuando se entierra en el medio de un no y un sí. Es un día ella y otro día yo, me estás dejando sin corazón y cero de razón. Ay te aviso y te anuncio que hoy renuncio a tus negocios sucios. Ya sabes que estoy de ti vacunada a prueba de patadas. Por ti me quedé como Mona Lisa: sin llanto y sin sonrisa. Que el cielo y tu madre cuiden de tí. Me voy, será mejor así. Sé que olvidarte no es asunto sencillo, te me clavaste en el cuerpo como un cuchillo. Pero todo lo que entra ha de salir y los que están tendrán que partir; empezando por mí. Ay te aviso y te anuncio que hoy renuncio a tus negocios sucios. Ya sabes que estoy de ti vacunada a prueba de patadas. Por ti me quedé como Mona Lisa: sin llanto y sin sonrisa. Que el cielo y tu madre cuiden de tí. Me voy. Talvez tú no eras ese para mí, no sé cómo se puede ya vivir queriendo así. Es tan patético, neurótico, satírico y psicótico, tú no lo ves: el tango no es de a tres. Ahí voy planeando escapar y me sale al revés pero voy a intentarlo una y otra vez voy.
Él no miente, ni inventa. Él juega.
Y juega muy bien, no te descuides.

martes, 18 de agosto de 2009

No te asustes si h o y te digo adiós. Y eso no es un adiós por unos días, es un adiós para siempre. Porque aunque lo dije muchas veces esta vez va en cerio, me planto acá. Suerte y hasta luego. Dime, eres feliz así? si eres feliz, olvidaré que fuiste mío un rato. Sé que va a ser difícil pero si me lo pides me alejaré y renunciaré a volver a verte, te borrare de mi agenda de contactos, del mail y de mi mente, te dejaré tranquilo para que hagas tu vida y te deseo, corazón, muy buena suerte. Y verás que no soy igual que las demás, me canso de esperar y soy muy cambiante también. Y acá me ves, Aprendiendo a coser sonrisas en mí cara por muchas agujas que se me rompan en el intento, Aprendiendo a verte como a uno más, Aprendiendo a no hablarte aunque me muera por hacerlo, Aprendiendo a jugar a lo mismo que juegas tú, pero sin ti, Aprendiendo a que mi corazón no salte cada vez que escucho tu nombre, Aprendiendo a no aflojar más… Mientras vos que, ¿te olvidaste de mi? ¿te arrepientes de alguna vez estar a mi lado? No lo se, yo no, pero todo quedó ahí. Y ni siquiera se como comenzó todo, te vi, y en el momento supongo que fuiste alguien mas, pero me llamaste la atención. Y nunca imagine que un personaje como tú me llamara t a n t o la atención, (porque eso es lo que sos un personaje que ha entrado en esta historieta de la que ni siquiera yo conozco cual será el final, de la que ojala algún día pueda resolver y encontrar el final de esta razón que extrañamente me ata a vos y constantemente y a cada momento me mata. ¿Qué vamos a hacer ahora? Yo nada y vos creo que menos. No creo que me entiendas, No intentes entenderme tampoco, porque te va a costar, no soy de la misma especie o por ahí si, pero con un montón de sentimientos guardados y reprimidos, que poco a poco vos fuiste cambiando ¿es un logro? si, creo que a mi manera de pensar, nunca lo iba a lograr y quiera o no, hoy estoy en el mismo lugar de siempre, pero con la vida un poco distinta, si rotó, creo que en algún momento lo tenía que hacer ya no aguantaba no decir esto. Me haces llegar a la resignación, y es a lo que quiero llegar, resignarme a tu amor, resignarme, sólo eso.



Él no supo cuidarme, se desvaneció entre mis manos. Desapareció mientras lo acariciaba, se alejó sin avisar. Y yo seguí pensando que él estaba ahí, para mí. Se alejó sin avisar. Lo llamé, no contestó, lo busqué y no apareció. No comprendía lo que estaba sucediendo, no podía entender cómo me había enamorado de alguien tan cobarde, cómo alguien había tenido el valor de desaparecerse entre mis manos, para no volver; irse sin dejar ni una sola huella. Bueno, huellas dejó, y muchas, horribles y grandes. Pero se alejó, quizá lo descuidé. Sí, fue eso. Mentira. Lo amé, me amaba. Quizá alguien lo secuestro, algún otro pobre corazón en busca de un poco de amor. Pero pobre, amor en él seguro no va a encontrar. Aún no entiendo, cómo alguien puede engañar así, y cómo puede existir gente tan ingenua, tan entregada, tan confiada, tan estúpida como yo. Se fué. Lo llamé, no contestó. Lo busqué, no apareció. Por favor, que alguien me explique.

viernes, 14 de agosto de 2009


Debo contarte que quiero contar que ando loca buscando una isla en el mar, dónde olvidarme del bien de tu mal, de tu cara bonita y ponerme a pensar. Que la razón es un algo que ya no me importa, será que tenía que pasar. Que estoy cansada de oirme gritar, eh colgado los guantes, que no aguanto más. Quiero clavarte una flecha en tu alma malvada, mirarte a la cara, decirte que nunca te contaré la verdad. Debo contarte que quiero contar, que hace tiempo que ya me da igual que le regales tu boca a cualquier niña tonta que quiera pillar. Que echo de menos a mi libertad, que ah salido muy caro el precio a pagar. Que tu momento de gloria acabo, que ahora me toca a mi, que esto ya se acabo.
Cuéntame ¿Qué harás después que estrenes su cuerpo?, cuando muera tu traviesa curiosidad, cuando memorices todos sus recobecos y decidas otra vez regresar, ya no estaré aqui en el mismo lugar. Si no tiene mas que un par de dedos de frente y descubres que no se lava bien los dientes. Si te quita los pocos centavos que tienes y luego te deja solo tal como quieres. Sé que volveras el día en que ella te haga trizas, sin almohadas para llorar pero si estas decidido nada ahora puede importar. Toda escoba nueva siempre barre bien, luego vas a ver desgastadas las cerdas. Cuando las arrugas le corten la piel y la celulitis invada sus piernas. Volveras desde tu infierno con el rabo entre los cuernos, implorando una vez más, pero para ese entonces yo estare un millón de noches lejos de esta enorme ciudad, lejos de ti.
Si me canse de esperar fue porqe el tiempo no curó ni una herida;
Si me cansé de olvidar fue porqe el olvido es la "pastilla suicida".
Si me cansé de perdonar fue porqe cuando duele nunca, nunca, nunca se olvida.
Si me cansé de llorar fue porqe en las lágrimas no encontré salida;
Si me cansé de siempre correr fue porque muchas cosas las perdí por correr noche y día;
Si me cansé de mirar fue porqe mirando ví una vez a la muerte;
Si me cansé de perder fue porqe una vez me desangre por perderte